چیزهای تیز( Sharp objects) یک مینی سریال هشت قسمتی است در ژانر درام، روانشناختی و جنایی. چند وقت پیش اینجا پیشنهادش داده بودم، بی که دلیلش را بگویم. امشب توضیحی بر آن نوشتم: ۱_ کمیل پریکر، شخصیت اصلی فیلم، خبرنگار است. او برای انجام ماموریت کاری به شهری کوچک می‌رود.

ناخدا خورشید را ۳۸ سال بعد از خلقش، این هفته دیدم. آقای تقوایی کارِ گران و درخور توجهی کرده. او توانسته با مهارت خاصی، رمان همینگوی را ایرانیزه و تجربه‌های مشترک بسیاری از جنوبی‌ها را به یک اثر هنری ماندگار و جهانی تبدیل کند. استفاده از گویش جنوبی به نظرم

پرزیدنت¹، داستان گریختن دیکتاتوری سرنگون‌شده را پس از انقلاب روایت می‌کند. در جریان این فرار، او جامعه‌ای که بر آن حکومت کرده و ظلم‌هایی که روا داشته را از نزدیک لمس می‌کند. در اواخر فیلم، وقتی مرد دستگیر می‌شود و مردم خشمگین و خونین دل هر کدام مجازاتی برای او

برای تکمیل خوشی تعطیلی اخیر، از کنار سه‌ چهار کتاب نیمه‌خوانده بی‌سر و صدا گذشتم و رفتم سراغ «سفر در خواب»* و نگویم برایتان! چه نثر درخشانی، چه بازی‌های کلامی ظریفی، چه تشبیه‌های دل‌انگیز و چشمگیری! در سفری سیال از خوابی به خاطره‌ای به خیالی به حالی و …می‌رفتم. کنار

یادداشتی بر فیلم Ida ۲۰۱۳   پسر: «به چی فکر می‌کنی؟» دختر: «به هیچی.» پسر: «فردا برا اجرا داریم به گدانسک می‌ریم. دوست داری همراهمون بیای؟ تا حالا ساحل بودی؟» دختر: «من هیچ‌جا نبودم.» پسر: «پس همراه ما بیا. می‌شینی اجرای ما رو گوش می‌دی. و با هم تو ساحل